Categorie: INDIA 2016

India2. Metro en fiets

Na een hoop geklungel in verkeerde rijen en zo had ik eindelijk een metromuntje verworven. Het kostte 15 roepie, twintig eurocent. De security-rij om het metrostation verder in te mogen lukte gelukkig in een keer. Maar toen stond ik daar met dat metromuntje. De toegangspoortjes hadden alleen maar een mogelijkheid voor scanpasjes, er was nergens een muntgleuf voor mijn metromuntje. Tja, dat soort onhandigheid, daar sta je dan als wereldreiziger. Gelukkig straalt in dit soort situaties de onhandigheid vermoedelijk zo enorm van mij af, dat er dan altijd wel een aardig iemand komt om mij te redden. ‘Gewoon het muntje bij het paneeltje scannen, dan gaat het poortje open, en dan straks als je uitstapt het muntje in de gleuf van het poortje doen’, zo vertaal ik de moeizaam gevonden Engelse woorden van de behulpzame leeftijdgenoot. Dankbaar vroeg ik de man gelijk ook maar welke van de twee perrons ik moest hebben voor de richting Indraprastha. Hij tuurde langdurig op de foto van de metroplattegrond die ik net had gemaakt, zocht toen zijn leesbril, tuurde nog eens een hele tijd, en concludeerde toen dat ik dezelfde kant op moest als hij. Terwijl we ons naar het perron begaven kreeg ik omstandig uitgelegd hoe ik moest overstappen om op mijn bestemming te komen. Het perron bleek toch het verkeerde. We moesten de andere hebben. Een groot bord daar bevestigde ook nog mijn vermoeden dat ik toch echt niet zou moeten overstappen. De aardige man vroeg het  in het Hindi aan omstanders. Na drie tamelijk lange gesprekjes was zijn conclusie: nee, je hoeft toch niet over te stappen.
Ja, ik ben wat onthand en onhandig in zo’n nieuwe stad. Ik vind het dan leuk om iets te doen wat ik niet vanzelf eenvoudig vind, zoals dus zo’n metro. Maar de aardige helpende man die vermoedelijk zijn hele leven al in deze stad woont weet zelf kennelijk nauwelijks de weg met zijn eigen metrosysteem. Is dat erg?

Dit verhaal is een illustratie van het vermoeden (‘vooroordeel’) dat ik al langer had over dit land: ze zijn hier niet zo efficiënt. Maar is dat erg? De mensen zijn open en vriendelijk. Het hoeft hier alleen niet altijd allemaal via de kortste route. Een beetje rommeligheid vindt men hier ook wel prima. Zolang je maar goed met je gelijken (!) omgaat.

In het begin vond ik de laagdrempeligheid van contact vooral hinderlijk. Iedereen wil een dienst of ding aan mij kwijt. Betjakrijders, schoenpoetsers (ik draag van die kunststof Teva-sandalen), tuktukrijders, straatverkopers, eetstaluitbaters. Allemaal dringen ze zich op, zolang je het als opdringen ervaart. Inmiddels ga ik al een stuk ontspannener om met al die neringzoekenden. Een groet, kwinkslagje, grapje. En soms toch even duidelijke botheid als me dat voor betrokkene de beste reactie lijkt.

Soms ontkom ik niet aan een vergelijking met China waar ik inmiddels zo’n 130 solofietsdagen heb doorgebracht. Indiërs zijn extravert in het openbare verkeer. Chinezen doen in het openbaar juist introvert. Maar Indiërs spreken redelijk tot goed Engels! Dat maakt contact zóveel makkelijker! Ook opschriften zijn meestal (ook) in het Engels.

Met de reisgroep maakten we vandaag een stadfietstocht. Net zoiets als ik elf jaar geleden deed in Peking en wat voor mij de bakermat werd van mijn Chinafietserij. Delhi is geweldig op de fiets, we hadden een superochtend! Toch vermoed ik dat ik eerder bij het Chinafietsen zal blijven dan dat ik het zou inruilen voor Indiafietserij. Veels te gevaarlijk hier, dat fietsen.

Oja, waarom wou ik nou naar Indraprastha. Nou, daar stroomt de rivier waar deze stad aan gelegen is. Elke grote stad ligt aan een rivier: hier is dat de Yamuna. Daar wilde ik even heenlopen vanaf het metrostation. Dat viel echter niet mee. Ik heb in drie richtingen een eind gelopen in de brandende zon (die overigens werd afgewisseld door korte heftige moessonbuien). Maar geen spoor van een rivier. In arren moede ben ik maar weer teruggegaan naar de metro en heb per (bovengrondse) metro toch de rivier gezien. Gauw die SIM-kaart maar eens kopen voor mobiel internet, en de googlekaart van India downloaden (was ik vergeten in Nederland).

Namasté! Groet van Henk

Aardige helpmeneer!

Aardige helpmeneer!

Per metrostation de ritprijs in roepies vanaf mijn startstation, Karol Bagh.

Per metrostation de ritprijs in roepies vanaf mijn startstation, Karol Bagh.

De Yamuna

De Yamuna

wp-1468845544650.jpg

De eigenaar van het fietstourbedrijf is een Nederlander, vandaar die letters.

De eigenaar van het fietstourbedrijf is een Nederlander, vandaar die letters.

wp-1468845306479.jpg

wp-1468845419407.jpg

Twee woorden waar heel veel ellende achter schuilt: de vrouwenhulplijn.

Twee woorden waar heel veel ellende achter schuilt: de vrouwenhulplijn.

Advertenties

India1. Zondagsgeluk

Zondag rustdag, voor de mensen hier. In de stadshoogtepunten die we vandaag in Delhi bezoeken is het dus druk. Veel stellen en gezinnen. De man meestal kleurloos in een saaie broek met dito overhemd. De vrouw meestal in prachtige kleurige gewaden, een feest voor het oog. Heel veel zondagsgeluk zie je dan op zo’n dag, mensen die hun vrije dag eren met elkaars gezelschap en een mooi uitstapje.

Wat een enorm contrast met de donkere kant van deze stad die zich op deze eerste dag ook al zo opdringt. Bittere bedelarmoede, sloppenwoningen, afschuwelijk verminkte mensen die hun amputaties of handicaps tot troef van hun gebedel verheffen. Ik geef hen niets want dat lost niets op. Ik blokkeer mijn gevoel voor deze mensen want ik weet niet hoe ik er anders mee om moet gaan. Mensen die net zoveel mens zijn als ik, maar die toevallig op de verkeerde plek zijn geboren en nooit mogelijkheden hebben gekregen, of hebben kunnen pakken, om daar bovenuit te stijgen. Zo heftig en indringend als hier heb ik armoede nog niet eerder gezien, zelfs niet in Afrika. Ik heb geen idee voor een oplossing voor deze mensen vandaag. Analytische en abstracte troost ontleen ik alleen aan het feit dat de armoede wereldwijd heel hard terugloopt door de sterke economische groei in Azie en Afrika.

In 1926 werd het kastenstelsel afgeschaft. Iedereen voortaan gelijk, zo idealiseerde de visionaire leider Mahatma Ghandi de toekomst van zijn land. Vandaag was ik in een prachtige Hindutempel uit die optimistische periode, voltooid in de jaren dertig. Ghandi heeft destijds deze tempel ingewijd. De tempel is opgedragen aan het gelijkheidsideaal. Maar idealen verbleken nogal eens in een weerbarstige werkelijkheid. Ghandi werd door een politieke tegenstrever vermoord in 1948, hetzelfde jaar waarin India zich bevrijdde van kolonisator Groot-Brittannië. En nu nog altijd is kaste gewoon kleur. Alle reclameposters in de stad laten mensen zien met de lichtste tinten, want dat is het hoogste ideaal en het geluk. De verschoppelingen die bedelen bij de tempels die ik deze zondag bezocht, zijn zonder uitzondering donker van kleur.

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik zo’n 20 uur in dit land. Dus mijn beeld van arm en rijk en van kaste en huid is natuurlijk nog een beetje onwennig. En natuurlijk ben ik nog niet helemaal in balans, na een lange reis, een te korte nachtrust en een intensieve eerste dag. Maar ik deenk toch dat ik ook morgen nog zal vinden dat dit land naast een economische uitdaging ook een enorme sociale uitdaging heeft.

Namasté!

Groet van Henk

wp-1468774671147.jpg

wp-1468774528255.jpg

wp-1468774671148.jpg

wp-1468774528254.jpg

Toeristen 500 roepies (€ 7), Indiase mensen 30 roepies.

Toeristen 500 roepies (€ 7), Indiase mensen 30 roepies.

Niet naar China en niet op de fiets!

Een maand verlof reserveerde ik, met als doel om deze zomer weer in China te gaan fietsen. Maar er gebeurde iets ongebruikelijks: ik kreeg maar geen zin. Toen ik me dat echt realiseerde bedacht ik: maar het hóeft niet!

Dat was een bevrijdende gewaarwording. Ik ga dus níet naar China en ik ga níet fietsen.

Drukte rond een aanstaande verhuizing is een oorzaak dat ik liever wat rustigers wil doen deze zomer. Ik ga begin 2017 ‘nul-op-de-meter’- wonen, ‘groen’. Aan de Mient in Den Haag: de ‘Groene Mient’, zo heet ons project. Met een collectief van 33 huishoudens zijn we zelf opdrachtgever voor de bouw van onze woningen. Heel leuk. En veel vrijetijds-werk, drukte en gedoe. Daarom deze zomer voor mij geen drukke doe-het-zelf- Chinafiets-reis. In plaats daarvan neem ik deel aan een voorgeprogrammeerde groepsreis (níet fietsen!) naar een land waar ik al lang nieuwsgierig naar ben: India. Vandaag, zaterdag 16/7, vertrek ik.

Ik ben van plan om ook tijdens deze reis af en toe wat te schrijven over mijn indrukken en ervaringen. Voorstelbaar is wel dat mijn schrijfbehoefte minder groot zal zijn dan tijdens China-solo-fietsreizen. Reizen in eenpersoons gezelschap is immers bewust gezocht isolement. Zoete eenzaamheid. Dan vind ik het heerlijk om dagelijks een vast ritme van fietsen en schrijven te hebben. Of ik gedurende zo’n India-groepsreis dagelijks wil schrijven weet ik nu nog niet en zal de tijd uitwijzen.

Ik ben trouwens niet de enige die soms fietst in – en schrijft vanuit China. Twee fiets-gezelschappen zijn (los van elkaar) de afgelopen week van start gegaan in Shanghai. Ik attendeer je op hun blogs:

 

Hartelijke groet van Henk Lindner, Chinafietser (maar nu even niet)